Mijn Verslaving

Lang geleden, zo rond 2005/2006, begon er ergens al wat te knagen. Sinds ik was begonnen met studeren was ik ook begonnen met blowen. Drinken deed ik al langer, maar wie zou ooit vermoeden dat dat een probleem zou kunnen vormen? We woonden in Brabant en in de lokale altokroeg had ik geleerd hoe mensen met alcohol omgaan. Zuipen is gezellig, het hoort er bij, en als je niet mee doet ben je gewoon maar een beetje een sufkut. Lekker simpel.

Maar dat blowen, dat was andere koek. Dat deed niet iedereen, en eigenlijk moest dat toch een beetje stiekem. Bij de kroeg mocht het niet voor de deur dus tijdens het stappen waren we toch genoodzaakt om met de stoners een eindje het industrieterrein op te lopen en een beschut plekje te vinden. Maar goed, dat maakte het natuurlijk ook wel weer spannend en het wat sowieso ontzettend leuk. Altijd lachen, gieren, brullen geblazen. We waren ons van geen kwaad bewust.

het was maar blowen

Toen ik het alweer een jaar aan het doen was, begon me wel het een en ander op te vallen. Begon ik me toch wat zorgen te maken. Ik deed het niet meer alleen maar in het weekend, niet meer alleen maar met anderen samen, niet meer alleen maar voor de gezelligheid of de lol. Ineens deed ik het vaker, deed ik het in m’n eentje. En belangrijker: deed ik het om even tot rust te komen, om niet meer aan dingen te hoeven denken. Natuurlijk had ik wel door dat dat geen goeie zaak was maar hé, het was maar blowen en hoe erg kon dat nou helemaal wezen? Daarbij, als ik me er zorgen over maakte kon ik ook gewoon nog ene joint opsteken en dan verdwenen ook die zorgen snel genoeg weer. Blowen maakt het leven zo makkelijk…

De jaren kabbelden voorbij en er leek eigenlijk nooit zoveel aan de hand te zijn. Lastige stemmetjes achter in m’n hoofd, ja, daar had ik er wel een paar van, maar ik had niet het idee dat ik daar naar hoefde te luisteren. Ze waren toch maar vervelend en ik kon er ook eigenlijk helemaal niks mee. Nee, beter stop je dat soort gedachten gewoon ver weg en als je dat niet meer lukt dan kun je het makkelijker maken. Door meer te blowen en te drinken.

ik leefde op wiet, wijn en verder eigenlijk niks

Aanvankelijk leek dat ook gewoon hartstikke goed te gaan. Ik haalde m’n propedeuse in één jaar en ook in het tweede haalde ik bijna al m’n studiepunten. Pas in het derde jaar begon het hier en daar wat lastig te worden. Moeilijkere vakken die ik niet meer kon bijbenen, practica waar ik na teveel afwezigheid niet meer aan mee mocht doen.. maar ach, een beetje vertraging in je studie is heel normaal dus nog altijd geen reden om me echt zorgen te maken. Nou ja… eigenlijk wel natuurlijk, maar ondanks dagelijks gebruik wist ik in het derde jaar zelf nog mijn stage met een hoog cijfer af te ronden en verder zou ik die vakken wel weer inhalen.

Wat ik me toentertijd nooit gerealiseerd heb is dat ik alleen maar meer en meer ging blowen. In die eerste jaren had ik waarschijnlijk daadwerkelijk niet zoveel om me druk om te maken, en tegen de tijd dat dat wel zo was blowde ik al dermate veel dat het me toch niks meer kon schelen. Contact met de mensen om me heen verwaterde alsmaar verder, de relatie met mijn toenmalige vriendin ging nergens meer over (ik liet hem maar voorbestaan uit angst helemaal alleen te zijn) en ik verdwaalde dieper en dieper in een isolement.

Ik heb anderhalf jaar in Den Bosch gewoon en het grootste deel van die tijd alleen op mijn kamer doorgebracht. Er waren periodes waarin ik dagen lang alleen mijn kamer uit kwam om naar de wc te gaan en pas weer eens naar buiten ging als de wiet op was. Ik leefde in die tijd op wiet, wijn en verder eigenlijk bijna niks. Soms at ik dagenlang niet en echt slapen kon ik ook al lang niet meer.

er moest iets veranderen

In het najaar van 2007 heb ik ergens een sprankje motivatie vandaan weten te toveren. Ik weet echt niet meer hoe dat zo gekomen is, maar van de ene op de andere dag besloot ik dat er iets moest veranderen. Het was natuurlijk leuk geweest als ik toen had gedacht dat er iets aan mijn gebruik veranderen moest, maar desalniettemin heb ik een paar goeie stappen gezet. Ik heb mijn relatie beëindigd en besloten om weg te gaan uit Den Bosch. In 2008 ben ik uit gaan kijken naar andere mogelijkheden.

Nieuwe stad, nieuwe omgeving, nieuwe contacten en zelfs nieuwe liefde waren een welkome afleiding en een fantastische impuls om vooruit te kijken en mijn leven te willen beteren. Niet dat daar veel van terecht kwam, ook in Utrecht bleef ik vrolijk doorgaan op dezelfde weg. Initieel kon ik in een hoop nieuwe dingen de afleiding vinden die de drugs me tot dusver hadden geboden, maar zodra daar de nieuwigheid vanaf was bleef er wederom weinig over.

Natuurlijk was niet alles oppervlakkig of zinloos. Ik heb ontzettend veel leuk en zinnige ervaring opgedaan bij mijn studentenvereniging en een relatie op weten te bouwen die nog altijd stand houd, maar hoe geweldig dat ook is was het nog altijd geen oplossing voor de problemen die ik al zo lang met me meedroeg.

lang en breed te laat

Naarmate de jaren verstreken en ik ook bij de vereniging er wel uit had gehaald wat er in zat was daar toch weer die grote leegte en toen ik in 2013 eindelijk de knoop wist door te hakken en koos voor de weg die ik wilde bewandelen in het leven bleek dat al lang en breed te laat. Ik was inmiddels dermate ver afgegleden, zo ontzettend depressief en zo ontzettend verslaafd dat ik er met geen mogelijk nog op eigen kracht uit kon komen. Ik heb het nog geprobeerd, uit alle macht m’n best gedaan en alles gegeven wat er nog in zat maar het was bij lange na niet genoeg.

Het bleef maar mislukken en het leek alsof al mijn dromen onhaalbaar waren. Toen ik me tegen het einde van dat jaar voor de tweede keer, met hangende pootjes, ben gaan melden bij de verslavingszorg en dat helemaal mis ging was ik niet alleen door m’n opties heen, maar was ook de motivatie om het nog proberen op. De mogelijkheden waren op, de uitwegen waren uitgeput en ik geloofde er niet meer in. Op 9 februari 2014 stond ik op het punt om een einde te maken aan mijn leven en het heeft echt niet veel gescheeld.

naar de huisarts

Niet lang daarna was ik zo verstandig om het op te biechten en onder dwang ben ik naar de huisarts gegaan. Ze begreep waarschijnlijk niet zoveel van mijn verhaal maar middels een aantal doorverwijzingen ben ik bij een psycholoog beland die me vertelde dat er een hoop aan de hand was, dat het niet zo gek was dat ik er zo ernstig aan toe was en dat ik me als de sodemieter weer moest aanmelden bij de verslavingszorg. Ik heb me snel aangemeld voor een intake en kon vlot weer aan de slag.

Na een opname in de kliniek ben ik er in geslaagd 29 dagen schoon te blijven maar daar is het toen ook bij gebleven. Hoe goed mijn behandelaars ook waren, ik was er nog niet aan toe te accepteren wat het betekend om verslaafd te zijn en hoe je daar mee aan de slag moet. Helaas moest ik daarvoor toch nog weer een keer terugvallen.

terugval

Ik ben terug gevallen. En hard ook. Nog geen maand na mijn opname in de kliniek was ik alweer aan het experimenteren. Gecontroleerd gebruik. Een prachtige term, en zonder twijfel een fabeltje. Helaas dacht ik dat het mogelijk was en dat ik dat wel kon. En ja hoor, in eerste instantie ging dat ook best goed. Ik maakte strenge afspraken met mezelf over hoeveel en hoe ik nog mocht gebruiken en wist me, voor zeker een paar weken, ook prima aan die afspraken te houden. Nou, bewijs geleverd: ik kon er mee omgaan, dús ik was genezen.

Verslaving overwonnen, wat was ik trots op mezelf. Jammer genoeg was het allemaal onzin en hield ik mezelf gewoon weer voor de gek. Na een paar maanden van gematigd gebruik liep het gewoon weer uit de hand en binnen de kortste keren zat ik weer dagelijks te blowen. Drinken deed ik ook al lang weer, daarvan had ik nog nooit erkend dat het wellicht ook een probleem zou kunnen zijn.

poging 3

Na de behandeling in Amsterdam heb ik nog een hele tijd bij een psycholoog in Utrecht gelopen. Met haar hulp, en nog een groepsbehandeling voor sociale angst, heb ik absoluut weer veel over mezelf geleerd en een hoop bereikt, maar het gebruik bleef constant en bleef hoe dan ook meespelen. Met het oog op verdere behandelingen ben ik, na veel aandringen en nog altijd onder protest, voor de derde keer naar de verslavingszorg gestapt. Ook deze keer ging ik ervoor naar Amsterdam.

Ik ben weer opgenomen in de kliniek en na een intensief detoxprogramma van twee weken mocht ik weer naar huis. Inmiddels zijn we ruim twee weken verder en kan ik melden dat het naar omstandigheden best goed gaat. Zoals gezegd duurt het bij cannabisgebruik best lang voor je goed en wel ontgift bent en de ontwenningsverschijnselen zijn nog altijd merkbaar.

ontwenningsverschijnselen

Ik ben nog steeds prikkelbaar, gevoelig voor onrust en erg emotioneel. Ik heb moodswings, depressieve buien, angst-, en paniekaanvallen, erg heftige dromen en soms nachtmerries. Ik ben snel gestrest, vaak erg moe of zelfs uitgeput, en weinig gemotiveerd. Elke dag duurt ontzettend lang en omdat ik maar weinig kan hebben en doen moet ik veel tijd door zien te komen. Helaas gaat tv kijken snel vervelen en krijg ik hoofdpijn van lezen. Het huis word me soms te klein maar ik durf ook niet goed naar buiten. Rust en routine helpt om me wat beter te voelen, maar routine vasthouden is moeilijk als je ‘s-ochtends nauwelijks je bed uit kunt komen. Gelukkig ben ik ‘s-avonds zo moe dat ik toch wel inslaap.

Morgen mag ik weer een feestje vieren, want dan ben ik een maand clean. Voor het eerst sinds ik begon met gebruiken, zo’n 13,5 jaar geleden. En zo kan ik hopelijk de rest van m’n leven iedere maand op de 7de een beetje feest vieren, want dan ben ik weer een maand verder. En zo gaan we dan maar weer verder. Één dag tegelijk, langzaam maar gestaag. Komt wel goed.

Ik ben verslaafd, en dat veranderd niet meer. Da’s kut, maar er valt gelukkig wel mee te leven. Het blijft alleen zo jammer dat het je overkomt zonder dat je er erg in hebt en dat je er dan de rest van je leven mee bezig moet blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s