Naastenliefde #1; Een verloren vriend?

Leven met verslaving is ontzettend moeilijk. Natuurlijk voor de verslaafden zelf, maar wat vaak vergeten wordt is dat geldt voor de mensen er omheen. Zij zitten zelf niet zo in de problemen, maar worden er evengoed mee geconfronteerd.

Een oproep op facebook naar de verhalen van naasten en vrijwel direct begonnen de reacties binnen te rollen. Het blijkt maar weer eens hoe veel mensen er zijn die verslaving in hun omgeving hebben meegemaakt en hoe graag ook die mensen hun verhaal kwijt willen. Zo’n beetje iedere grote instelling voor verslavingszorg bied programma’s aan voor vrienden en familie maar hier wordt vaak maar mondjesmaat gebruik van gemaakt. Ook voor naasten geldt: je ervaringen delen met lotgenoten helpt bij het verwerken. Heb jij iemand die verslaafd is in je familie of vriendenkring? Ook voor jou is er hulp!

Het eerste verhaal wat ik mag delen is meteen ook een persoonlijke, het is geschreven door een van mijn beste vrienden en gaat dus over mij.

waar maken we ons druk over?

“Ik kende Peter al langer maar leerde hem pas echt kennen toen we samen in het bestuur van onze studentenvereniging gingen. We werden snel dikke maatjes en ons bestuur bestaat nog steeds als vriendengroep. Sinds we in het bestuur zaten blowde hij niet meer, dat wilde hij niet. In een reeks emotionele gesprekken had hij ons zijn verhaal verteld en we steunden hem. Goed, we zopen wel wat af natuurlijk maar alles leek gewoon naar wens te gaan en hij deed zijn werk goed. Tegen het eind van het jaar veranderde dat. We zaten er doorheen en raakten gefrustreerd. Er werd af en toe een jointje gerookt en ik deed rustig mee. Ik was ook gestrest en ach, hij had het hele jaar nog niet geblowd. Waar maken we ons dan druk over?

vol goede hoop

Na ons bestuursjaar ging ik me voorbereiden op een master in het buitenland en de rest van groep ging ook weer zijn eigen weg. Er waren wel signalen dat het bij hem niet zo wou vlotten, maar elke teleurstelling werd gevolgd door optimistische nieuwe plannen. We steunden hem, op welke manier dan ook.

Het jaar erna kwam hij eens bij me langs in Italië. Het was lang geleden dat we elkaar gezien hadden. Onder het genot van een boel alcohol spraken we over de toekomst, over geluk, over relaties en over vroeger, zoals het hoort. Vol goede hoop voor de toekomst ging hij terug naar huis en dit was de laatste keer dat ik hem zo zag, mijn oude vertrouwde maatje

het vlammetje doofde

In de jaren die volgden zag ik hem nog maar sporadisch. Omdat ik in het buitenland zit, dacht ik, maar blijkbaar was dit voor meer mensen het geval. De plannen waren weer eens in de soep gelopen, hij raakte geblesseerd en zat weer maandenlang alleen thuis. Hij trok zich steeds verder terug en mensen hoorden minder en minder. Ik probeerde altijd even langs te gaan als ik in de buurt was, maar de gesprekken werden steeds pijnlijker en leek iedere keer minder uit hem te komen.

Het vlammetje doofde en het werd pijnlijk om zelfs vreugde te delen. Als bij mij alles goed ging durfde ik dat niet te zeggen, wat daar tegenover tekende zijn leven zo slecht af. Ik vertelde enkel nog wat er mis was. We hadden het niet over hoe goed het ging aan de universiteit of hoe gaaf mijn leven was, maar enkel over de problemen die ik had.

geen zin meer

Uiteindelijk wil je zo iemand dan eigenlijk helemaal niet meer zien, want je haalt er niks meer uit. Het kost zoveel energie. Je bezoekjes hebben geen zin want hij is te stoned om mee te praten. Opeens zit je ineens bij hem om de hoek met een vriend te bespreken hoe je niet meer langs wilt gaan.

Behalve de bezoeken die ik hem bracht zag ik hem eigenlijk niet meer. Etentjes met ons bestuur sloeg hij vaak over en als ik eens wat mensen ergens uitnodigde voor drankje omdat ik maar kort in het land was, was hij pijnlijk afwezig. Het ergste was nog wel dat dit ergens een opluchting was. Het was zo moeilijk als hij er wél was.

machteloos

Een prachtige vriendschap is dan ineens iets heel anders geworden. Iets gebaseerd op schuldgevoel, negatieve gesprekken en medelijden. De liefde is nooit verdwenen, maar eigenlijk was het gewoon allemaal kut. Je praat er dan over met je vrienden, over hoe het met hem gaat, ‘ja hetzelfde hè,’ en je voelt je afschuwelijk en machteloos.

Voor mij persoonlijk heeft het sterk bijgedragen aan mijn behoefte in het buitenland te blijven, dan hoefde ik me niet zo kut te voelen over het feit dat ik gefaald heb als vriend, of in ieder geval niet zo vaak. Wat doe je dan? Hopen en bidden, elke keer als je hoort dat hij er nu echt mee bezig is. De gefaalde pogingen praten we niet meer over. Al is het maar om die teleurstelling niet meer te voelen en je niet meer af te vragen of je eigenlijk wel genoeg hebt gedaan om hem te helpen.

Nu is hij weer bezig, maar deze keer lijkt anders. Hij klinkt anders en is er open over. Ik hoop vooral dat, als ik hem weer eens zie, ik Peter weer zie. Dat ik weer wat leven zie in zijn ogen, en weer wat terugzie van die gast waar ik zoveel mee gelachen heb. Dat zou voor mij eigenlijk al genoeg zijn. Dat, en een goed gesprek, met of zónder drankje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s