Naastenliefde #2; Een brief aan een verslaafde

Je hebt door dat het niet goed gaat, maar je zou niet weten wat je moet doen of zeggen. Je hebt al zoveel geprobeerd maar niets lijkt te helpen. Je bent niet de enige.

Als vriend of vriendin, ouder of familielid van een verslaafde voel je je vaak ontzettend machteloos. Wat kun je doen om zo iemand te helpen?  Het blijft verschrikkelijk moeilijk. Met de mensen om mij heen heb ik het hier natuurlijk al vaker over gehad, maar ook zelf heb ik mensen die verkeerde kant op zien gaan. Voor hen, en wellicht toch ook een beetje voor mezelf, schreef ik deze brief. Een brief aan een verslaafde.

Lieve vriend,

Ik schrijf je een brief, want ik wil toch iets doen. Ik moet het op de een of andere manier toch kwijt en ik weet niet meer hoe het anders zou moeten. Ik heb al zo vaak geprobeerd om het te zeggen, maar ik geloof niet dat dat werkt. Dus nu schrijf ik, want anders weet ik het ook niet meer.

We hebben het er al zo vaak over gehad. Ik heb geprobeerd je te waarschuwen en je te vertellen hoe ik er over dacht. Ik heb geprobeerd naar je te luisteren en je te begrijpen. Ik heb geprobeerd je af te stoten en geprobeerd je tegemoet te komen en ik moet je nu vertellen: ik weet het ook niet meer. Ik weet niet wat ik moet zeggen, ik weet niet wat ik moet doen.

Wat ik wel weet, is dat je me pijn doet. Dat je tegen me hebt gelogen en me hebt bedrogen. Dat je je voor me verborgen hebt gehouden en me hebt buitengesloten en dat doet zó ontzettend veel pijn. Het is soms bijna alsof je me niet vertrouwd en geen vrienden meer wílt zijn.

Natuurlijk, ik heb het ook niet goed aangepakt, maar ik wist ook gewoon niet beter en ik vertrouwde je. Je zei altijd dat je er mee bezig was en dat geloofde ik. Je zei telkens dat je er mee ging stoppen en dat geloofde ik. Je zei keer op keer dat het eigenlijk toch best wel goed met je ging en ook dat geloofde ik. Ik zag niet wat er eigenlijk gebeurde.Ik zag niet wat er onder water speelde.

Maar kom op! Je bent zo sterk, je kunt zo veel. Ik had alle vertrouwen in je en ik wilde je wel gewoon een kans geven. Een kans om er zelf wat aan te doen en er zelf voor te vechten. Ik dacht echt dat je dat kon en ik wou je ook niet onnodig op je kop zitten. Het er onnodig inwrijven of je eraan herinneren als het gewoon gezellig was verder.

Pas toen het al te laat was had ik door wat er gaande was, maar toen was je al zo ver weg dat ik kon schreeuwen uit alle macht en je het al niet meer kon horen. Alsof er een ondoordringbare barrière tussen ons in zit en ik enkel nog machteloos kan toekijken.

Lieve vriend, ik kan je enkel nog het volgende vertellen.

Weet dat ik het je niet kwalijk neem, je kon er ook niks aan doen. Weet dat ik van je houdt en niet wil dat je ten onder gaat. Weet dat ik er voor je ben en je nooit zomaar zal laten vallen. Weet dat je niet alleen hoeft te zijn en dat ik je wil helpen.

Heel veel liefs,

Je vriend.

 

 

One thought on “Naastenliefde #2; Een brief aan een verslaafde”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s