Het lukt me niet meer, help!

Al dagen wacht je in spanning. Het telefoontje zal een keer komen en je zult toch op moeten nemen. Wat nou als je niet uit je woorden komt? Of te stoned bent om een zinnig antwoord te geven? Wat nou als ze je niet willen helpen? Trouwens, wat als ze dat wél willen, hoe gaat het dan verder? Paniek!

Je aanmelden bij een instelling voor verslavingszorg doe je niet zomaar. Daarmee bedoel ik niet dat je het pas doet als je gebruik vrij ernstig uit de hand is gelopen, maar dat je het pas doet als je echt niet meer weet wat je anders zou moeten. Het is een afschuwelijke realiteit om te moeten accepteren dat je er echt niet zomaar vanaf gaat komen. Het is nog erger dan dat om te accepteren dat je het niet op eigen kracht kunt.

talloze pogingen

Verreweg de meesten mensen die bij de zorg binnenkomen hebben zelf al talloze keren geprobeerd te stoppen. Vaak zelfs met succes. Er zijn genoeg manieren te bedenken om zelf je gebruik aan te pakken. Je kunt je bijvoorbeeld uit je gebruikelijke patronen forceren. Door relaties aan te gaan of te verbreken, door je omgeving te veranderen of door afleiding te zoeken. Volgens mij kan iedere verslaafde wel een paar weken zonder middelen door op vakantie te gaan.

Helaas is dat toch allemaal symptoombestrijding. Je kunt wel proberen je gebruik er uit te forceren, maar zolang je niet gaat kijken wat voor functie je gebruik in je leven heeft ga je er ook echt niet zoveel aan kunnen veranderen. Niet op lange termijn. Je blijft het keer op keer proberen en toch valt je telkens weer terug. Op een gegeven moment weet je echt niet meer wat je nog kan doen en ben je klaar om de hoop op te geven

eerste contact

Eigenlijk stelt het niet zo heel veel voor, maar dat neemt niet weg dat het doodeng is om te doen. Je schaamt je en je bent doodsbang voor wat er komen gaat. Toch ga je je maar eens aanmelden. Bij de meeste instellingen kan dat gelukkig gewoon online. Een formuliertje invullen en hatsa, het balletje begint te rollen. Je laat je gegevens achter en dan nemen ze vanzelf contact met je op.

Het is niet alsof er nog echt geschikte momenten zijn, dus het telefoontje komt hoe dan ook op een slecht moment. Je bent er niet echt op voorbereid en waarschijnlijk al onder invloed. Geeft niet, ze willen ook helemaal niet zoveel van je en ze weten ook best dat ze een verslaafde opbellen. Je bevestigd je gegevens, verteld wat en hoeveel je gebruikt en er wordt een afspraak ingepland voor een intakegesprek. Nou, en dat was het dan alweer.

intakegesprek

De eerste intake is altijd even slikken. Je moet immers je verhaal gaan vertellen en nota bene aan een wildvreemde. Het helpt niet dat het een professional is, het voelt hoe dan ook als een biecht. Je schaamt je, vind jezelf een loser en je gaat met hangende pootjes om hulp vragen. Het is een bijzonder kwetsbare positie.

Althans, zo voelt het van te voren en gedurende de eerste vijf minuten van het gesprek. Daarna zul je merken dat het eigenlijk heel fijn is om je hart te luchten en te vertellen wat er allemaal aan de hand is. Nu helpt het ineens wél dat je een professional voor je hebt, want die weten wat ze moeten zeggen en die hebben het vaker gezien. Je hoeft niet zoveel uit te leggen, want ze begrijpen je al snel genoeg. Na je eerste intake volgt er meestal nog een. Na intern overleg krijg je te horen wat ze aanbevelen qua behandeling.

Als je eenmaal op gesprek bent geweest gaat het snel. De hulp is onderweg en het duurt hopelijk niet zo lang meer voor je aan de slag kunt. Belangrijkste is dat je er nu niet meer alleen voor staat. Je hebt iemand die voor je klaar staat en je begeleidt.

Om hulp vragen blijft moeilijk. Hoe pak jij het aan?

One thought on “Het lukt me niet meer, help!”

  1. Hulp zoeken is Modder. Fokking. Eng. De enige keer in mijn leven dat ik een daadwerkelijke paniekaanval heb gehad was vlak voor een afspraak met de studieadviseur, tegen wie ik voor de derde of vierde keer moest zeggen dat ik weer een jaar langer over mijn studie ging doen en dat ik haar eerdere adviezen dus niet (goed genoeg) had opgevolgd. Precies wat je zegt: de schaamte, de kwetsbaarheid en de angst voor afkeuring.

    Maar kwetsbaarheid is niet hetzelfde als zwakte, en een goeie hulpverlener weet dat veranderen moeilijk is en pijn doet. En inderdaad: o, de opluchting van het Tevoorschijn Komen.

    “Een overwinning op jezelf behalen is moeilijker dan in je eentje een hele stad veroveren.” (Jan Terlouw) Jij bent de leider: jij moet het doen. Maar niet alleen. Jij bent al degene die de zwaarste klus moet klaren, dan heb je het gewoon verdiend dat er iemand naast je staat met de figuurlijke energydrink en reservewapens.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s