Bang om te vallen

Het overviel me niet eens. Ik wist best dat het moeilijk zou worden. Of eigenlijk, nóg moeilijker, want het was de laatste paar dagen al aan het opbouwen. Spanning en angst, alsof ik geblinddoekt het diepe in moet duiken.

Vandaag ben ik opgenomen en na een lange, drukke dag zit ik even uit te hijgen in wat voor de komende vier maanden mijn kamer is. De posters hangen, de knuffels staan en eigenlijk is het best wel knus hier. Oh ja, en ik ga vijf dagen per week de hele dag door therapie volgen en da’s taai as fuck en ik ga me een paar mental breakdowns hebben joh. Tsja, dat dan weer wel… hee, maar leuke kamer.

Overvallen door reflexen

Sinds ik hier eenmaal ben en zeker sinds ik m’n kamer heb kunnen inrichten gaat het wel aardig. Ik doe goed m’n best en kan er wel meestal wel bij blijven met m’n hoofd. Een paar keer had ik de behoefte om me op m’n kamer op te sluiten of weg te vluchten, maar niks buitengewoons zullen we maar zeggen. Paar keer zin om te roken, dat wel. De laatste 24 uur voor ik binnen kwam waren moeilijker. Het is altijd het ergst zo net van te voren, als er iets engs te wachten staat.

Vanmorgen, en ook het afgelopen weekend overviel het me wel een paar keer. Trek. Niet eens in roken, maar full blown trek in drugs. De drang zoals ik hem maar al te goed ken. Drang om te vluchten en drang om te vergeten. De bijna onstilbare behoefte om te verdoven en weg te stoppen. Of nouja, niet eens de behoefte. Meer een reflex. Zelfs een keer bedacht dat als ik nou eens fijn een terugval zou hebben ik waarschijnlijk ook niet meer naar deze kliniek zou mogen. Bam, twee vliegen in een klap! Oh nee wacht…

Naast de trek zelf, en dat die al focking naar is, is er nog wat om mee te dealen. Angst. Niet het deel waarbij je bang bent om een uitglijder te maken, maar de angst voor hoe het zou zijn. Enerzijds kan ik me niet anders voorstellen dan dat het een regelrechte hel zou zijn. Ik moet er immers niet meer aan denken om nog onder invloed te zijn en ik kan me nog levendig herinneren hoe ik me soms voelde als ik met tegenzin stoned was.

Anderzijds is er de angst dat het misschien juist wel heel fijn zou zijn. Dat het een vlaag van opluchting zou brengen, alsof je een fijne, oude vriend terugziet en weer even helemaal thuis bent. Dergelijke gevoelens kan ik me ook nog wel herinneren van eerdere uitglijders. Uitglijders die dus niet bij één keertje bleven en uitgroeide tot terugvallen. Tsja en als je daar eenmaal weer bent, dan schiet je weer in die negatieve spiraal van zelfhaat en wanhoop.

Het is maar goed dat ik inmiddels zoveel sterker in mijn schoenen sta en zoveel hulpmiddelen en technieken heb om trek te bevechten. Omgaan met spanningen kan ik nog altijd niet zo goed, maar ik kan er in ieder geval voor zorgen dat het niet meer zomaar uit de hand loopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s