Éventjes teveel

Ok, ik ben gefrustreerd. Of boos. Of verdrietig. Of zo. Eigenlijk weet ik het niet zo goed… Ik ben alles tegelijk geloof ik. Misschien ben ik wel gewoon bang? Of misschien… Rhaaaaargh!!! Mag ik alweer naar huis?!

Clean blijven gaat reuze goed. Ik leer zo langzamerhand beter aanvoelen wanneer er een trekmoment aan zit te komen en kan er keigoed mee omgaan. Als je hem al aan voelt komen kun je direct aan de slag en er tegen vechten is gewoon makkelijker als hij nog niet op een hoogtepunt zit. Wat minder goed gaat; de trekmomenten worden steeds frequenter…

maken dat het weg gaat

Naar mate ik verder kom in mijn behandeling komt er steeds meer boven water. Ik haal oud zeer boven tafel, raak oude littekens en wordt om de haverklap geconfronteerd met al mijn slechte gewoontes. Die laatste noemen we hier valkuilen, trouwens. Ik val er dagelijks ergens tussen de tien en de honderdduizend keer in. Iedere keer voelt dom, lullig, onnodig en doet verdomde zeer.

Iedere keer dat ik plat op m’n snufferd lig omdat ik weer eens iets ben tegengekomen waar ik slecht tegen kan ik niet anders dan terugdenken aan hoe ik daar al die jaren mee om ben gegaan. Heel simpel eigenlijk; gewoon er alles aan doen om te maken dat het weg gaat. Als kind was ik daar al reuze goed in. Je kunt je gewoon verstoppen op je kamer en desnoods in je eigen hoofd.

gewoon verdoven

Op een gegeven moment was mijn eigen vermogen om emotie te blokkeren niet meer voldoende, maar toen vond ik iets wat nog veel beter werk. Drugs! Man, wat maken díe het ineens makkelijk zeg. Als je iets voelt wat je niet wilt voelen kun je dat gewoon verdoven en als het uitgewerkt is kun je gewoon nog meer nemen.

Goed, maar drugs gebruiken we niet meer. Ja kak… wat moet ik dan? Er zit een groot, pijnlijk gat tussen wanneer je stopt met gebruiken en wanneer je eigenlijk eens gaat leren om op een betere manier met het leven om te gaan. Die tussentijd is misschien wel het moeilijkste deel in het hele proces, maar misschien voelt dat nu gewoon zo omdat ik er midden in zit.

Alle emoties die ik zo zorgvuldig heb leren blokkeren komen weer los en da’s op z’n zachts gezegd dood-fucking-eng. Ze zijn overweldigend en het lijkt soms alsof er geen einde komt aan de opgehoopte hoeveelheden angst, verdriet en woede. Als er nou gewoon een simpele oplossing voor was, dat zou toch fijn wezen. Geloof alleen dat dat niet is hoe het leven werkt… 

Wat doe jij als het je eventjes teveel word?

One thought on “Éventjes teveel”

  1. Zo’n 20 jaar geleden, in was in mijn 40ties ging het mis met mij. Ik ben toen gaan schrijven. Soms maar een paar regels. Ook knipte ik heel veel krantenartikelen uit waarin ik iets herkende van mijzelf en plakte die op bij mijn schrijverijen in een mooi boekje met een fijne pen. Ik heb mezelf uit de put geschreven. Nog steeds, soms zit er wel een half jaar tussen pak ik mijn boek en schrijf. Heel veel kracht. Liefs Erna

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s