Uit je comfort zone en genieten maar!

“Nou, vandaag gaan we eens even lékker uit onze comfort zone!” Zo begon een artikel wat ik jaren geleden eens las. Ja hoor, gewóón even je angsten overwinnen, je demonen te lijf en gaan en hupsakee. Alsof dat zo makkelijk is…

Je comfort zone is een begrip wat nog wel eens ter discussie staat en dan vooral of je er nou juist wel of niet uit moet stappen. Of een beetje. Of dat je hem moet uitbreiden. Of zo. Volgens mij is er dermate veel discussie over dat we het hele concept maar gewoon af schrijven als zweverig gewauwel. Jammer, want zoals met zoveel zweverige onderwerpen is er een belangrijke kern van waarheid.

moeilijk en erg oncomfortabel

Lees verder Uit je comfort zone en genieten maar!

Hoe doe je dat?

Alweer bijna twee maanden, zo lang ben ik al clean. Van mensen in mijn omgeving krijg ik nog al eens vragen over hoe dat gaat. Toen ik iemand vertelde over de detox van twee weken was ze erg verbaast. “Da’s kort zeg!” Tsja, dat is inderdaad kort, maar het is ook niet je hele behandeling. Iemand anders zei “ja, dus je bent nog wel verslaafd maar je doet er niks meer mee.” Nou, ik dacht het niet, ik ben er elke dag mee bezig. Niet de hele dag natuurlijk, maar er zijn wel elke dag momenten.

Nuchter worden kun je nog wel redelijk eenvoudig uitleggen. Hoe een detox werkt is een simpel verhaal; Je gaat er heen, je stopt, je voelt je eerst kut en daarna beter. Nuchter blíjven is een heel ander verhaal. Als mensen me vragen hoe ik dat nu doe merk ik dat ik eigenlijk geen antwoord weet te geven. Er is nu eenmaal geen kort en bondig antwoord.

niet in de gelegenheid

Lees verder Hoe doe je dat?

Naastenliefde #3; Een familie vol taboe

Alcoholgebruik is sociaal geaccepteerd en valt dus niet snel op. Daar komt bij dat verslaving nog altijd vaak taboe is. Mensen schamen zich voor hun eigen gebruik of dat van anderen en doen vaak maar alsof hun neus bloedt.

Opgroeien in een familie waarin verslaving een rol speelt beïnvloed je hele leven. Je merkt het als kind al en draagt het altijd met je mee, ook al blijft het vaak onbesproken. Vandaag mag ik het verhaal posten van een man met een groot aantal verslaafden in de familie.

de hele familie

Lees verder Naastenliefde #3; Een familie vol taboe

52 is ook best leuk

Ik had er helemaal niet bij stilgestaan. Het was ook al wel weer even geleden dat ik had geteld en het is ook geen heel aantal weken, maar potdorie zeg, heb ik me daar even een mijlpaal gemist!

Tweeënvijftig dagen clean. Da’s niet niks zeg. Ok, het wat leuk geweest als ik er eergisteren aan had gedacht want vijftig is een mooi rond getal, maar ach, dit is twee beter zullen we maar zeggen dan…Wat ik er vooral mooi aan vind is dat het inmiddels al zoveel meer is dan mijn oude record.

records verbreken

Lees verder 52 is ook best leuk

Bang om te vallen

Het overviel me niet eens. Ik wist best dat het moeilijk zou worden. Of eigenlijk, nóg moeilijker, want het was de laatste paar dagen al aan het opbouwen. Spanning en angst, alsof ik geblinddoekt het diepe in moet duiken.

Vandaag ben ik opgenomen en na een lange, drukke dag zit ik even uit te hijgen in wat voor de komende vier maanden mijn kamer is. De posters hangen, de knuffels staan en eigenlijk is het best wel knus hier. Oh ja, en ik ga vijf dagen per week de hele dag door therapie volgen en da’s taai as fuck en ik ga me een paar mental breakdowns hebben joh. Tsja, dat dan weer wel… hee, maar leuke kamer.

Overvallen door reflexen

Lees verder Bang om te vallen

Het lukt me niet meer, help!

Al dagen wacht je in spanning. Het telefoontje zal een keer komen en je zult toch op moeten nemen. Wat nou als je niet uit je woorden komt? Of te stoned bent om een zinnig antwoord te geven? Wat nou als ze je niet willen helpen? Trouwens, wat als ze dat wél willen, hoe gaat het dan verder? Paniek!

Je aanmelden bij een instelling voor verslavingszorg doe je niet zomaar. Daarmee bedoel ik niet dat je het pas doet als je gebruik vrij ernstig uit de hand is gelopen, maar dat je het pas doet als je echt niet meer weet wat je anders zou moeten. Het is een afschuwelijke realiteit om te moeten accepteren dat je er echt niet zomaar vanaf gaat komen. Het is nog erger dan dat om te accepteren dat je het niet op eigen kracht kunt.

talloze pogingen

Lees verder Het lukt me niet meer, help!

Achter slot en grendel met de junkies?

Ik was er van overtuigd dat ik het niet zou overleven. Beide keren heb ik me er heen laten brengen omdat ik niet zeker wist of ik anders wel zou gaan. Het was alsof ik me moest gaan melden voor de doodstraf…

Twee keer heb ik er gezeten, de klinische detox bij Jellinek in Amsterdam. Het waren beide keren positieve ervaringen, laat ik dat voorop stellen, maar het is wel verschrikkelijk om er heen te moeten. De tweede keer was eigenlijk net zo eng als de eerste, zelfs al wist ik wat me te wachten stond. De eerste keer wist ik dat niet. Het was bepaald niet wat ik ervan verwacht had…

een gevangenis vol junkies?

Lees verder Achter slot en grendel met de junkies?

Ding-dong! Volgende halte: Zeist

Een paar stops in Utrecht, door naar Amsterdam, terug naar Utrecht, nog een keer naar Amsterdam, voor de zekerheid nog weer een korte tussenstop in Utrecht en nu door naar Zeist. Als ik een trein was zouden de reizigers zich onderhand afvragen op welk traject ze eigenlijk zitten. En klagen, want drie jaar vertraging is toch ook wat veel.

Alweer een jaar of drie geleden ging het roer om. Met mijn studie informatica wilde het al jaren niet meer vlotten en ik besloot dat het ook gewoon niet meer ging lukken. Daarbij, ik moest eigenlijk ook echt niet denken aan een carrière in de IT. Een andere richting in, dat moest ik. De keuze was ook eigenlijk al snel gemaakt; de timmermansopleiding. Hoe meer ik er over nadacht hoe meer het een logische keuze leek.

de droom viel in duigen

Lees verder Ding-dong! Volgende halte: Zeist

Naastenliefde #2; Een brief aan een verslaafde

Je hebt door dat het niet goed gaat, maar je zou niet weten wat je moet doen of zeggen. Je hebt al zoveel geprobeerd maar niets lijkt te helpen. Je bent niet de enige.

Als vriend of vriendin, ouder of familielid van een verslaafde voel je je vaak ontzettend machteloos. Wat kun je doen om zo iemand te helpen?  Het blijft verschrikkelijk moeilijk. Met de mensen om mij heen heb ik het hier natuurlijk al vaker over gehad, maar ook zelf heb ik mensen die verkeerde kant op zien gaan. Voor hen, en wellicht toch ook een beetje voor mezelf, schreef ik deze brief. Een brief aan een verslaafde.

Lieve vriend,

Lees verder Naastenliefde #2; Een brief aan een verslaafde

Wat een trek!

Het beeld staat nog op je netvlies gebrand. De barman met zijn hand op de glimmende tapkraan. Het kolkende bier. De perfecte schuimkraag. Het viltje op de bar. Een druppeltje condens glijdt naar beneden langs je glas als het voor je neergezet word.

Zo, dat was geen leuk stukje om te schrijven. Ergens diep van binnen begint er iets te broeien. Onrust en spanning. Iets grijpt me naar de keel en ik haal merkbaar moeilijk adem. Ik kan hem bijna proeven en hoewel ik met mijn volle verstand weet dat een biertje wel het laatste is wat ik nu zou willen begint iets in mij te er om te schreeuwen.

Trek hebben we allemaal wel eens. Je weet wel, dat onbestemde gevoel dat je zin hebt in iets lekkers. Meestal als je je verveelt, eigenlijk iets anders zou moeten doen of als je gestrest raakt. In de verslavingszorg word ook vaak over trek, of trekmomenten gesproken. Dat zijn immers momenten die erg moeilijk zijn en waar je mee om moet leren gaan. Momenten waarop je ècht met je verslaving in gevecht gaat. Maar wat is trek nou eigenlijk?

zin in gebruik

Lees verder Wat een trek!