Klaar.

Zo, nou, dat hebben we dan ook weer gehad. 

Ongeveer 1,5 jaar geleden durfte ik voor het eerst tegenover mezelf en de wereld toe te geven dat ik verslaafd was. Ik kon er echt niet meer omheen en het was nodig om dat onder ogen te zien. Recent realiseerde ik me iets heel bijzonders; Ik ben niet meer verslaafd.

Ja goed, je kunt natuurlijk bediscussiëren of je ooit wel van je verslaving af komt en hoe je dat wilt zien hangt erg af van je definities. Ik heb er voor gekozen om verslaving te definiëren als een afhankelijkheid van middelengebruik. Toen ik 18 was en het leven me overspoelde met negativiteit waar ik niet mee om kon gaan raakte ik afhankelijk van marijuana en alcohol voor mijn gemoedsrust. Ik raakte er van overtuigd dat het het enige was wat er voor kon zorgen dat ik het leven kon verdragen en heel misschien nog een beetje geluk kon ervaren. Zonder kon ik me niet goed voelen.

Sinds wanneer weet ik niet precies, maar ergens in afgelopen anderhalf jaar in de afhankelijkheid er uit gesleten. Ik ontdekte dat ik zonder middelen kon leven en niet alleen kon voortbestaan, maar zelf een beetje geluk kon vinden. Ik heb geleerd dat er positiviteit kan bestaan zonder dat ik de negativiteit moet verbloemen of verdoezelen. Niet dat dat makkelijk is, maar het kan ten minste überhaupt.

Ik ben ongeveer 12 jaar verslaafd geweest en kan nu volmondig zeggen dat dat verleden tijd is. Ik kan nooit meer drinken, roken of wat dan ook, maar daar maak ik me ècht niet druk over. Ik kan gelukkig zijn als geheelonthouder en mezelf beschermen voor de risico’s van gebruik (en serieus, wat mis je nou helemaal. ik blijf er bij dat drugs, en alcohol in het bijzonder, zwaar overrated zijn.)

Dit blog heeft me enorm geholpen met het verwerken van mijn verslaving. Ik heb me, zeker toen ik nog gebruikte, vaak onbegrepen of onbereikbaar gevoeld. Door er over te schrijven heb ik een beeld kunnen schetsen van alles wat ik door hebt gemaakt en hoe het is om met een verslaving te worstelen. Sowieso helpt het om shit van je af te kunnen schrijven, maar op deze manier heb ik iets positiefs kunnen doen met mijn negatieve ervaringen.

Bedankt voor het lezen.

Liefs,

Peter

 

 

Advertenties

Dag in, dag uit

Sinds vorige week doe ik mijn uiterste best om weer bewust met mijn verslaving om te gaan. Of eigenlijk, probeer ik weer om bewust niet te gebruiken. Niet gebruiken doe ik al ruim drie maanden maar ik merkte dat ik er eigenlijk bijna niet meer bewust mee bezig was.

elke dag

Lees verder Dag in, dag uit

Drie maanden feest

Het is weer de zevende van de maand en dat betekend feest! Vandaag ben ik welgeteld drie maanden clean en dat voelt… ehm, een beetje onwerkelijk. Eigenlijk.

Het klinkt voor de hand liggend; drie maanden clean, tijd voor een feestje. Op zich is dat natuurlijk ook gewoon zo. Het is me nog al wat, ik mag er verdomde trots op zijn en das best iets om te vieren. Zo voelt het alleen niet, maar misschien dat dat ook een beetje aan mij ligt.

eindeloze strijd

Lees verder Drie maanden feest

Eigen schuld, dikke bult!

Wekenlang heb ik lopen mokken en ben ik er boos om geweest. Het is toch potverdorie ook niet eerlijk hè. Ik heb al zoveel op m’n bordje en dan zit ik ook nog met zwakke knieën opgezadeld. Ik was wat enthousiast gaan hardlopen en heb ze overbelast…

Ik ging er mee naar de fysio en die vertelde me doodleuk dat het niet alleen aan mijn knieën ligt, maar dat mijn benen überhaupt schot en scheef staan en ik steunzolen nodig heb. Ja godsamme! dat kan er ook nog wel bij! Nóg meer mokken, veel boos zijn, en bij gebrek aan beter dan maar m’n ouders de schuld geven. Kan het mezelf moeilijk kwalijk nemen hoe ik gegroeid ben, toch?

alles en iedereen de schuld geven!

Lees verder Eigen schuld, dikke bult!

Éventjes teveel

Ok, ik ben gefrustreerd. Of boos. Of verdrietig. Of zo. Eigenlijk weet ik het niet zo goed… Ik ben alles tegelijk geloof ik. Misschien ben ik wel gewoon bang? Of misschien… Rhaaaaargh!!! Mag ik alweer naar huis?!

Clean blijven gaat reuze goed. Ik leer zo langzamerhand beter aanvoelen wanneer er een trekmoment aan zit te komen en kan er keigoed mee omgaan. Als je hem al aan voelt komen kun je direct aan de slag en er tegen vechten is gewoon makkelijker als hij nog niet op een hoogtepunt zit. Wat minder goed gaat; de trekmomenten worden steeds frequenter…

maken dat het weg gaat

Lees verder Éventjes teveel

Uit je comfort zone en genieten maar!

“Nou, vandaag gaan we eens even lékker uit onze comfort zone!” Zo begon een artikel wat ik jaren geleden eens las. Ja hoor, gewóón even je angsten overwinnen, je demonen te lijf en gaan en hupsakee. Alsof dat zo makkelijk is…

Je comfort zone is een begrip wat nog wel eens ter discussie staat en dan vooral of je er nou juist wel of niet uit moet stappen. Of een beetje. Of dat je hem moet uitbreiden. Of zo. Volgens mij is er dermate veel discussie over dat we het hele concept maar gewoon af schrijven als zweverig gewauwel. Jammer, want zoals met zoveel zweverige onderwerpen is er een belangrijke kern van waarheid.

moeilijk en erg oncomfortabel

Lees verder Uit je comfort zone en genieten maar!

52 is ook best leuk

Ik had er helemaal niet bij stilgestaan. Het was ook al wel weer even geleden dat ik had geteld en het is ook geen heel aantal weken, maar potdorie zeg, heb ik me daar even een mijlpaal gemist!

Tweeënvijftig dagen clean. Da’s niet niks zeg. Ok, het wat leuk geweest als ik er eergisteren aan had gedacht want vijftig is een mooi rond getal, maar ach, dit is twee beter zullen we maar zeggen dan…Wat ik er vooral mooi aan vind is dat het inmiddels al zoveel meer is dan mijn oude record.

records verbreken

Lees verder 52 is ook best leuk