Ik wil het er niet meer over hebben ok?

Al maanden probeer ik mezelf aan het schrijven te krijgen en al maanden mislukt dat jammerlijk. Ik log weer eens in op m’n wordpress en tref daar een halve post. Weken geleden aan begonnen en nooit afgemaakt. Een belabberd geschreven stuk over waarom ik maar vooral doe alsof m’n verslaving er niet is.

leuk geprobeerd

Leuk geprobeerd, maar dat schiet dus echt niet op. Ik kan met geen mogelijkheid ontkennen dat het bestaat, dat ik het meedraag en dat ik er om de haverklap mee geconfronteerd word. “Maar hee,” zei een vriend van me laatst tegen me, “dat het je lukt om niet toe te geven is toch veel belangrijker dan dat je verslaafd bent?” Goedbedoeld en superlief hoor, daar niet van, en natuurlijk is het supersignificant dat ik het volhoudt om niet te gebruiken, maar dan hangt er nog steeds zo’n blok aan m’n been wat ik overal mee naar toe sleep en waar ik me telkens pijnlijk bewust van moet zijn.

Het is niet eens dat het zo moeilijk is om niet te gebruiken, dat doe ik al ruim negen maanden niet meer en dat bevalt me uitstekend. Dat ik niet meer van een mooie whisky kan genieten vindt ik wel jammer ja, maar verder mis ik er echt geen drol aan. Bier heb ik toch nooit echt lekker gevonden, zuipen is overrated en blowen ben ik al helemaal op uitgekeken. Toch krijg ik iedere keer dat ik met drank- of wietgebruik geconfronteerd word het gevoel dat ik er niet meer bij kan horen. Dat ik niet meer ‘gewoon gezellig’ mee kan doen. Ik voel me meteen de outsider en ben als de dood dat iemand er naar vraagt of dat ik mezelf moet uitleggen of verantwoorden. Mijn familie is gelukkig zo lief om ook niet te drinken als ik er bij ben, maar daar voel ik me dan ook weer bezwaard over.

Ik wil er niet aan denken en ik wil er niet bij stilstaan.  Ik wil het niet zien, ruiken of horen of wat dan ook, want dan moet ik keer op keer onder ogen zien wat het allemaal voor gevolgen heeft gehad. Dan moet ik inzien dat ik mezelf er zo kapot mee heb gemaakt, dat ik mensen om me heen pijn heb gedaan, dat ik tijd en geld heb weggegooid en dat ik het voor mezelf verpest heb. Daarom wil ik er ook niet meer over bloggen. Ik wil het vergeten en achter me laten. Ik wil gewoon uit kunnen gaan, of zelfs maar langs het drankschap in de supermarkt lopen, en vinden dat het me helemaal niks doet. Ik wil gewoon… niet meer verslaafd zijn.

Ineens weet ik weer donders goed waarom ik die post nooit heb afgemaakt en waarom het zo’n verschrikkelijk negatief stuk was. Ik ben clean en keihard aan het werk om wat van mijn leven te maken, maar ik ben en blijf een verslaafde. Dat ik me er niet meer door laat beheersen veranderd niks aan het feit dat ik het niet kan veranderen en dat ik er maar gewoon mee moet leven. Alsof dat zo makkelijk is…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s